Bluzy damskie – uniwersalny element garderoby

Jeśli chodzi o garderobę damską, to jednym z jej niezbędnych elementów są bluzy damskie. Sprawdzają się bez względu na wiek, a ich największym atutem jest to, że są naprawdę uniwersalne. Zobaczmy kiedy sprawdzą się bluzy damskie, jakie bluzy są dziś dostępne, a także dlaczego są tak popularne.

Jakie zalety mają bluzy damskie?

Bluzy damskie zwracają uwagę przede wszystkim wygodą. Jest to element garderoby, który w żaden sposób nie krępuje ruchów. Do tego są naprawdę ciepłe, co sprawia, że sprawdzają się w chłodniejsze dni. Można nosić je zarówno zimą, zakładając na nie kurtki, jak i w chłodniejsze dni wiosny i lata, traktując wówczas jako odzież wierzchnią. Dostępne dzisiaj bluzy damskie szyte są z naprawdę dobrych jakościowo tkanin, dzięki czemu są trwałe, świetnie się piorą, nie tracą koloru, nie rozciągają się. Wielość modeli sprawia, że każda kobieta bez trudu znajdzie taką bluzę damską, która idealnie wpisuje się w jej indywidualne potrzeby i oczekiwania.

Czy bluzy damskie są odpowiednie do biegania?

Oczywiście! Co więcej, wśród wielu bluz damskich znaleźć można te, które zostały zaprojektowane właśnie z myślą o kobietach preferujących ten rodzaj aktywności. Stawiając na bluzę damską, która ma służyć do biegania, warto pamiętać, że powinna ona być wykonana z materiału, który zadba o ciepłotę ciała, a jednocześnie będzie skutecznie odprowadzał wilgoć na zewnątrz. Dzięki temu bieganie będzie przyjemne.

Do jakich innych aktywności nadają się bluzy damskie?

Bluzy damskie to idealny wybór, jeśli zamierzamy uprawiać jakiś sport. Bieganie nie jest jedyną aktywnością, podczas której bluzy damskie sprawdzają się świetnie. Po bluzy damskie mogą sięgnąć miłośniczki jazdy na rowerze, szusowania na stoku czy górskich wędrówek.

Czy bluzy damskie można nosić na co dzień?

Mówiąc o bluzach damskich, nie można zapominać, że jest to idealny wybór na co dzień, jeśli zamierzamy stworzyć niezobowiązującą, luźną stylizację. Bluza świetnie sprawdzi się podczas sobotnich zakupów, spaceru z psem czy luźnego spotkania z koleżankami. Co ważne, dzisiaj taki sportowy look jest naprawdę modny. Producenci oferują dzisiaj bluzy damskie w różnym stylu i w różnych kolorach. Żadna kobieta, która ceni perfekcyjny wygląd nie będzie więc miała problemu ze znalezieniem bluzy damskiej odpowiedniej dla siebie.

Bluzy damskie to dzisiaj obowiązkowy element garderoby każdej kobiety. Czasy, kiedy bluzy zarezerwowane były jedynie dla aktywności ruchowej dawno już minęły.

Przyczyny i objawy przeziębienia. Jak leczyć infekcję?

Przeziębienie jest infekcją o podłożu wirusowym, która dotyczy górnych dróg oddechowych. Mogą ją wywołać różne patogeny – do tej pory udało się poznać ich niemal kilkaset. Zwykle ma ono łagodny przebieg. Zobacz, jakie są objawy przeziębienia i jak wygląda jego leczenie.

Objawy przeziębienia można zaobserwować u siebie nawet kilka razy w roku. Najczęściej pojawiają się w okresie jesienno-zimowym. Niska temperatura oraz większa wilgotność powietrza sprzyjają występowaniu infekcji wirusowych. Częściej przebywamy też w zamkniętych i ogrzewanych pomieszczeniach, co sprzyja obniżeniu się odporności. Na infekcje narażone są osoby w każdym wieku. Zwłaszcza te, które przebywają w dużych skupiskach ludzi [1].

Jakie są przyczyny przeziębienia?

Przyczyną przeziębienia jest przedostanie się patogenów do górnych dróg oddechowych i ich intensywne namnażanie się w błonach śluzowych. Drobnoustroje przenoszą się drogą kropelkową z osoby chorej na zdrową między innymi podczas bezpośredniego kontaktu. Utrzymują się także w powietrzu lub na przedmiotach codziennego użytku.

Przeziębienie wywołują wirusy. Najczęściej są to rinowirusy. Odpowiadają one nawet za 50% wszystkich infekcji. Rzadziej przyczyną są adenowirusy, wirusy paragrypy i inne. Znanych jest ok. 200 rodzajów patogenów, które odpowiadają za przeziębienie [2].

Objawy przeziębienia

Zazwyczaj objawy przeziębienia narastają stopniowo w ciągu kilku dni. Okres ich największego nasilenia trwa zwykle 2–3 doby. Pierwsze dolegliwości można zaobserwować już po kilkunastu godzinach od kontaktu z patogenem. Przeważnie infekcja ustępuje samoistnie po 7–10 dniach. Zdarza się jednak, że niektóre objawy przeziębienia utrzymują się nawet przez kilka tygodni [2].

Najczęstsze objawy przeziębienia to:

  • katar,
  • zatkany nos,
  • ból gardła,
  • kaszel,
  • podwyższona temperatura ciała,
  • złe samopoczucie,
  • chrypka [3].

Objawy przeziębienia mogą przypominać dolegliwości, które występują przy grypie. Warto jednak pamiętać, że infekcja wywołana wirusem grypy ma gwałtowny początek i bardziej intensywny przebieg. Często pojawia się też wysoka gorączka, dreszcze i bóle mięśni [2].

Leczenie przeziębienia

Osoba, u której pojawiły się objawy przeziębienia, powinna rozpocząć odpowiednie leczenie, aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia powikłań infekcji wirusowej. Działanie obejmuje między innymi leczenie objawowe. W tym celu można sięgnąć po jeden z preparatów, które zawierają paracetamol – substancję o działaniu przeciwbólowym i przeciwgorączkowym. Dodatkowo można stosować leki zmniejszające przekrwienie i obrzęk błony śluzowej nosa oraz środki na kaszel [3]. Wiele z nich jest dostępnych bez recepty. Dobrze sprawdzą się również inhalacje z 0,9% soli fizjologicznej, ponieważ nawilżają śluzówkę i ułatwiają usuwanie zalegającej wydzieliny [1]. W czasie przeziębienia zalecany jest odpoczynek, który pozwoli zregenerować osłabiony organizm.

Lekka infekcja wirusowa górnych dróg oddechowych zazwyczaj nie wymaga konsultacji z lekarzem. Po poradę medyczną trzeba się zgłosić, jeżeli:

  • objawy przeziębienia nasilają się,
  • znacznie utrudniają codzienne funkcjonowanie,
  • pojawia się wysoka temperatura,
  • dotychczasowe leczenie nie przynosi poprawy,
  • ●        objawy przeziębienia utrzymują się dłużej niż 3-5 dni.

Jak można uniknąć przeziębienia?

Przeziębienie jest uznawane za jedną najpowszechniejszych infekcji. Na jej wystąpienie są narażone osoby w każdym wieku. Chorobie można zapobiegać przede wszystkim poprzez stosowanie zasad higieny. Należą do nich:

  • częste mycie rąk wodą z mydłem,
  • unikanie dotykania twarzy brudnymi rękami,
  • unikanie zatłoczonych miejsc i skupisk ludzi w okresie wzmożonej zachorowalności,
  • zakrywanie nosa i ust podczas kaszlu (najlepiej zgiętym łokciem),
  • ograniczenie spotkań z innymi ludźmi po zaobserwowaniu u siebie objawów przeziębienia [4].

Ważne jest także podejmowanie działań, których celem jest wzmocnienie układu odpornościowego. Zalicza się do nich regularną aktywność fizyczną, a także zdrowe odżywianie, przez które rozumie się spożywanie produktów bogatych w witaminy i pierwiastki niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu [5].

Źródła:

  1. A. Nowicka-Zuchowska, A. Zuchowski, Leczenie przeziębienia i grypy u dzieci, Lek w Polsce, 2019, t. 29, nr 11/12.
  2. R. Eccles, Understanding the symptoms of the common cold and influenza, The Lancet Infectious Diseases, 2005 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7185637/ (dostęp: 13.10.2020).
  3. A. Wawrzyniak, Racjonalna terapia ostrych infekcji górnych dróg oddechowych, Forum Medycyny Rodzinnej 2011, tom 5, nr 5, 401–406.
  4. S. Kałucka, Grypa – etiologia, epidemiologia, prewencja i leczenie w 2020 roku, Geriatria, 2020, nr 14, s. 107-117.
  5. E. Dymarska, A. Grochowalska, M. Jaskuła-Błaszak i in., Wpływ sposobu odżywiania na układ odpornościowy w różnych grupach wiekowych, Problemy Higieny i Epidemiologii, 2017, nr 98, s. 63-72.

Grypa – jak odróżnić ją od przeziębienia?

Jesień i zima to okres, w którym wzrasta ryzyko zachorowania na grypę lub przeziębienie. W Polsce co roku z ich powodu leczy się kilka milionów osób [2]. Oba schorzenia są do siebie bardzo podobne. Zobacz, jak odróżnić grypę od popularnego przeziębienia.

Grypa a przeziębienie

Zarówno grypa, jak i przeziębienie, są chorobami o podłożu wirusowym. Za rozwój pierwszego schorzenia odpowiada wirus grypy, wśród którego wyróżnia się grupę A, B lub C. Każdy z nich dodatkowo dzieli się na różne podtypy. Patogen ten cechuje się dużą zmiennością, co przyczynia się do trudności związanych z leczeniem i profilaktyką grypy [1]. Każdego roku stwierdza się kilka milionów zachorowań i podejrzeń zachorowań (w 2019 roku było to prawie 5 milionów przypadków [2]).

Przeziębienie jest zapaleniem błony śluzowej gardła i nosa spowodowanym przez wirusy z różnych grup. Najczęściej są to rinowirusy, ale zdarzają się też infekcje wirusem paragrypy, enterowirusami lub adenowirusami. Szacuje się, że patogenów, które mogą wywołać przeziębienie, jest ok. 200 [3].

Grypa i przeziębienie przenoszą się drogą kropelkową w czasie kontaktu z osobą chorą lub powietrzną – dzieje się to, gdy zakażony kicha lub kaszle. Zdarza się także, że patogeny są przenoszone za pośrednictwem rąk. Dzieje się tak na przykład po dotknięciu powierzchni lub przedmiotu, na którym wcześniej znajdowała się wydzielina z dróg oddechowych chorego, a następnie dochodzi do dotykania okolicy ust lub oczu.

Objawy grypy

Objawy grypy zwykle mają nagły początek. Zazwyczaj ustępują po ok. 5 dniach. Zalicza się do nich:

  • gorączkę,
  • dreszcze,
  • bóle mięśni (może to być ból wszystkich mięśni lub określonych grup mięśniowych),
  • bóle głowy,
  • zmęczenie i osłabienie,
  • złe samopoczucie,
  • kaszel,
  • uczucie zatkanego nosa,
  • ból gardła [1].

 W przypadku przeziębienia początkowo obserwuje się pogorszenie samopoczucia, katar, zatkany nos, łagodny kaszel. Zdecydowanie rzadziej niż w przypadku grypy obserwuje się dreszcze i gorączkę. Nie występuje też ból wszystkich mięśni [3].

W przeciwieństwie do przeziębienia grypa prowadzi do powikłań groźnych dla zdrowia lub życia. Zalicza się do nich: zapalenie płuc, zapalenie zatok obocznych nosa, zapalenie ucha środkowego, zapalenie krtani i tchawicy, czy też zapalenia mięśnia sercowego. Mogą mieć one bardzo ciężki przebieg i wiązać się z koniecznością hospitalizacji. Ryzyko ich wystąpienia jest największe u dzieci poniżej 5. roku życia oraz u seniorów i osób z chorobami przewlekłymi [4].

Jak wygląda leczenie grypy?

W przypadku łagodnych i niepowikłanych infekcji stosuje się jedynie objawowe leczenie grypy – zazwyczaj dotyczy to osób bez czynników ryzyka groźnych powikłań (podeszły wiek i wiek poniżej 5 lat, ciąża, otyłość olbrzymia, choroby przewlekłe [1]). Choremu zalecane jest przyjmowanie leków przeciwbólowych, przeciwgorączkowych (np. zawierających paracetamol) i przeciwkaszlowych, a także odpoczynek. W niektórych przypadkach wskazana jest terapia lekami przeciwwirusowymi. Ich celem jest zatrzymanie namnażania się wirusa. Środki te dostępne są na receptę i o ich zastosowaniu decyduje lekarz [4].

Źródła:

  1. T. Przybyłowski, Powikłania grypy, Medycyna po Dyplomie, 2011, t. 20, nr 11, s. 85-91.
  2. Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego, Zachorowania i podejrzenia zachorowań na grypę w Polsce http://wwwold.pzh.gov.pl/oldpage/epimeld/grypa/index.htm (dostęp: 13.10.2020).
  3. R. Eccles, Understanding the symptoms of the common cold and influenza, The Lancet Infectious Diseases, 2005 https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC7185637/ (dostęp: 13.10.2020).
  4. B. Wrzyszcz, A. Danielewska, Przegląd badań naukowych dotyczących chorób zakaźnych i pasożytniczych. Tom 1, Wydawnictwo Naukowe Tygiel, Lublin 2019.
  5. Ogólnopolski Program Zwalczania Grypy, Podsumowanie statystyk infekcji grypowych w sezonie 2018/2019 http://opzg.pl/aktualnosci/podsumowanie-statystyk-infekcji-grypowych-w-sezonie-2018-2019/124 (dostęp: 13.10.2020).

Choroby neurologiczne

Zaburzenia neurologiczne są medycznie definiowane jako zaburzenia, które wpływają na mózg, jak również nerwy znajdujące się w całym ciele człowieka i rdzeń kręgowy. Nieprawidłowości strukturalne, biochemiczne lub elektryczne w mózgu, rdzeniu kręgowym lub innych nerwach mogą powodować szereg objawów. Przykładowe objawy to paraliż, osłabienie mięśni, słaba koordynacja, utrata czucia, drgawki, dezorientacja, ból i zmieniony poziom świadomości.

Obraz ludzkiego szkieletu z kręgosłupem zaznaczonym na czerwonoSzczególne przyczyny problemów neurologicznych są różne, ale mogą obejmować zaburzenia genetyczne, wrodzone nieprawidłowości lub zaburzenia, infekcje, styl życia lub środowiskowe problemy zdrowotne, w tym niedożywienie, a także uraz mózgu, uraz rdzenia kręgowego lub uraz nerwów. Istnieje wiele rozpoznanych zaburzeń neurologicznych, niektóre z nich są stosunkowo powszechne, ale wiele rzadkich. Zaburzenia psychiczne, z drugiej strony, są „choroby psychiatryczne” lub choroby, które pojawiają się przede wszystkim jako nieprawidłowości w myśleniu, uczuciach lub zachowaniu, powodując albo niepokój lub upośledzenie funkcji. Według amerykańskiej National Library of Medicine istnieje ponad 600 chorób neurologicznych.

Niepełnosprawność neurologiczna obejmuje szeroki zakres zaburzeń, takich jak epilepsja, trudności w uczeniu się, zaburzenia nerwowo-mięśniowe, autyzm, ADD, guzy mózgu i porażenie mózgowe, by wymienić tylko kilka z nich. Niektóre schorzenia neurologiczne są wrodzone, pojawiają się przed urodzeniem. Inne schorzenia mogą być spowodowane przez guzy, zwyrodnienia, urazy, infekcje lub wady strukturalne. Niezależnie od przyczyny, wszystkie schorzenia neurologiczne wynikają z uszkodzenia układu nerwowego. W zależności od tego, gdzie dochodzi do uszkodzenia, określa się, w jakim stopniu wpływa ono na komunikację, wzrok, słuch, ruch i poznanie.

Co szkoła powinna wziąć pod uwagę
W jakim stopniu dziecko może być umieszczone w placówce kształcenia ogólnego?
Jakie modyfikacje lub adaptacje programu nauczania są potrzebne? (np. zmodyfikowane arkusze robocze, bezpieczne nożyczki)
Czy istnieje potrzeba zastosowania technologii wspomagającej?
Czy potrzebne jest adaptacyjne wychowanie fizyczne (APE)?
Czy istnieje potrzeba pomocy 1:1?
Czy zaburzenie dziecka będzie się pogarszać z czasem?
Czy istnieje zapotrzebowanie na środki dla nauczycieli, szkolenia w trakcie pracy, itp.
Czy dziecko może opuścić znaczną część zajęć szkolnych z powodu wizyt u lekarza lub choroby?
Czy dziecko będzie potrzebowało codziennej opieki pielęgniarskiej?
Czy są problemy z zachowaniem?
Czy są techniki, które dobrze współpracują z dzieckiem? (np. rubryki, analiza zadań, stosowana analiza zachowania)
Jakie są potrzeby społeczne dziecka?

Choroby metaboliczne

Metabolizm to proces, który organizm wykorzystuje do pozyskiwania lub wytwarzania energii ze spożywanego pokarmu. Pokarm składa się z białek, węglowodanów i tłuszczów. Substancje chemiczne w układzie pokarmowym rozkładają składniki pożywienia na cukry i kwasy, które stanowią paliwo dla organizmu. Twój organizm może wykorzystać to paliwo od razu, lub może zmagazynować energię w tkankach ciała, takich jak wątroba, mięśnie i tkanka tłuszczowa.

Zaburzenia metabolizmu występują, gdy nieprawidłowe reakcje chemiczne w organizmie zakłócają ten proces. Kiedy tak się dzieje, możesz mieć za dużo niektórych substancji lub za mało innych, które są potrzebne do zachowania zdrowia. Istnieją różne grupy zaburzeń. Niektóre z nich wpływają na rozkład aminokwasów, węglowodanów lub lipidów. Inna grupa, choroby mitochondrialne, wpływa na części komórek, które produkują energię.

Zaburzenia metaboliczne mogą wystąpić, gdy niektóre narządy, takie jak wątroba lub trzustka, są chore lub nie funkcjonują prawidłowo. Przykładem jest cukrzyca.

Choroby hematologiczne

Choroby hematologiczne, zaburzenia krwi i narządów krwiotwórczych, dotykają miliony Amerykanów. Oprócz nowotworów komórek krwi, choroby hematologiczne obejmują rzadkie zaburzenia genetyczne, niedokrwistość, warunki związane z HIV, chorobę sierpowatokrwinkową i powikłania po chemioterapii lub transfuzji.

Wspierani przez NIDDK naukowcy zajmujący się hematologią pracują w wielu różnych dziedzinach, od opracowywania leków wspomagających osoby, które otrzymują wielokrotne transfuzje krwi, po badania laboratoryjne mające na celu lepsze zrozumienie prawidłowych i nieprawidłowych funkcji komórek krwi.

NIDDK wspiera również badania nad biologią dorosłych komórek macierzystych krwi, które są potrzebne do przeszczepów szpiku kostnego i mogą mieć szersze zastosowanie w badaniach nad terapią genową.

Ponadto, NIDDK odpowiada na pytania i dostarcza informacji zdrowotnych na temat chorób krwi osobom cierpiącym na te choroby, ich rodzinom, pracownikom służby zdrowia oraz społeczeństwu za pośrednictwem Centrum Informacji Zdrowotnej NIDDK.

Choroby genetyczne

Naukowcy dokonali ogromnego postępu w badaniach nad chorobami wielogenowymi i innymi złożonymi chorobami człowieka, w dużej mierze dzięki poznaniu sekwencji ludzkiego genomu, wytworzeniu powszechnych markerów zmienności genetycznej i rozwojowi nowych technologii, które pozwalają badaczom na powiązanie fenotypów choroby z loci genetycznymi. Chociaż choroby wielogenowe występują częściej niż zaburzenia jednogenowe, badania nad chorobami jednogenowymi stanowią nieocenioną okazję do poznania mechanizmów molekularnych leżących u ich podstaw, przyczyniając się tym samym w znacznym stopniu do naszego zrozumienia wszystkich form chorób genetycznych.

Rewizja Mendla: Choroby monogenowe
Ludzki genom zawiera szacunkowo 20,000-25,000 genów, które służą jako plany budowy wszystkich naszych białek (International Human Genome Sequencing Consortium, 2004). W chorobach jednogenowych mutacja tylko w jednym z tych genów jest odpowiedzialna za chorobę. Choroby jednogenowe występują w rodzinach i mogą być dominujące lub recesywne, dziedziczone autosomalnie lub sprzężone z płcią. Analizy rodowodowe dużych rodzin z wieloma dotkniętymi chorobą członkami są bardzo przydatne do określenia wzoru dziedziczenia chorób jednogenowych. Tabela 1 zawiera kilka przykładów chorób jednogenowych.

OMIM (Online Mendelian Inheritance in Man) to regularnie aktualizowana, internetowa baza danych założona w 1997 roku przez dr Victora A. McKusicka, która koncentruje się na dziedziczeniu chorób genetycznych u ludzi. Na dzień 15 czerwca 2008 r.* OMIM zawierała informacje o 387 ludzkich genach o znanej sekwencji i znanym fenotypie oraz 2310 ludzkich fenotypach o znanym podłożu molekularnym. Jednakże OMIM zgłosiło również 1,621 potwierdzonych fenotypów mendlowskich, dla których podstawa molekularna nie jest znana. Co więcej, OMIM podał 2 084 fenotypy, dla których podejrzewa się podstawę mendlowską, ale nie została ona w pełni ustalona, lub które mogą wykazywać nakładanie się z innymi scharakteryzowanymi fenotypami. Jak widać, pozostaje więcej pytań niż odpowiedzi dotyczących tożsamości pojedynczych genów i ich roli w ludzkich chorobach.

Trendy w odkrywaniu genów
Po zsekwencjonowaniu ludzkiego genomu naukowcy zaczęli przenosić uwagę z chorób jednogenowych na choroby wielogenowe, w których występuje wiele genów. Istnieje kilka powodów, dla których zwrócono się w kierunku chorób wielogenowych. Po pierwsze, wiele z 1621 zaburzeń monogenowych bez znanych genów występuje bardzo rzadko. W rezultacie badacze napotykają trudności w identyfikacji rodzin z chorobą i w uzyskaniu wystarczającej liczby próbek DNA do porównania z członkami rodzin, w których choroba nie występuje. Ponadto, agencje finansujące, firmy biotechnologiczne i farmaceutyczne są często mniej skłonne do inwestowania środków finansowych w badania nad rzadkimi chorobami.

Jednakże badania nad chorobami jednogenowymi wnoszą ogromny wkład w wiedzę na temat poligenicznych form ludzkich chorób (Antonarakis & Beckmann, 2006). W związku z tym choroby monogenowe są najbardziej warte naszej uwagi.

Powrót do przyszłości: Wykorzystanie nowych technologii do znalezienia starych genów
Zanim ludzki genom został zsekwencjonowany, badacze polegali na pracochłonnych, powolnych technikach mapowania i izolowania genów związanych z chorobami. Na przykład, chociaż wysiłki zmierzające do wyizolowania genu związanego z chorobą Huntingtona rozpoczęły się pod koniec lat 70-tych, gen ten został zidentyfikowany dopiero w 1993 roku.

Dzięki dostępnej sekwencji ludzkiego genomu, naukowcy byli w stanie wygenerować mapy każdego chromosomu, pokazujące dokładną lokalizację każdego genu i określające obszary genomu, które mogą się różnić u poszczególnych osób (określane jako „polimorficzne”). Szczególnym zainteresowaniem badaczy cieszą się polimorfizmy pojedynczych nukleotydów (SNP), czyli regiony polimorficzne o pojedynczej parze zasad. SNP występują w całym ludzkim genomie średnio w ilości jeden SNP na każde 1000 par zasad. W ramach Międzynarodowego Projektu HapMap zmapowano SNP wzdłuż każdego ludzkiego chromosomu i udostępniono te informacje naukowcom na całym świecie. Te polimorficzne markery SNP mogą być wykorzystane do mapowania genów związanych z chorobami.

Naukowcy opracowali metody jednoczesnej analizy do miliona różnych SNP w całym ludzkim genomie przy użyciu genomowego DNA wyizolowanego z próbki krwi (lub innego biologicznego źródła DNA) oraz pojedynczego chipa DNA, który jest niewielką płytką ze szkła krzemowego, na której można przykleić jednoniciowe fragmenty DNA w układzie siatki. Chip SNP zawiera krótkie, jednoniciowe cząsteczki DNA zwane oligonukleotydami, które odpowiadają znanym wariantom SNP. DNA wyizolowane z próbki krwi jest dzielone na fragmenty, znakowane barwnikiem fluorescencyjnym i przekształcane w jednoniciowe DNA. Jednoniciowe, fluorescencyjnie wyznakowane fragmenty genomowego DNA są następnie inkubowane z chipem SNP, a tylko te fragmenty DNA, które są idealnie dopasowane, wiążą się z komplementarnym oligonukleotydem SNP na siatce chipa SNP. Laser jest następnie używany do skanowania każdej pozycji siatki w celu określenia, które warianty SNP są reprezentowane.